Amorficzny

Bezkształtne, w większości pozbawione formy i struktury, nie do rozpoznania i trudne do nazwania – właśnie z tymi aspektami zmierza się w swoich pracach malarskich i rzeźbiarskich pięciu berlińskich artystów. Jednak każda plama farby ma kształt, każde pociągnięcie pędzla ma strukturę, każda rzucona grudka gliny ma formę – ta podstawa powtarza się we wszystkich pracach. Niezależnie od tego, czy artyści wychodzą od przedmiotów codziennego użytku, produktów ubocznych pracy w pracowni, czy też nieokreślonych stanów emocjonalnych: w splątanych liniach, smugach farby, grudkowatych, plamistych formach i pofałdowanych kształtach widać wielokrotną transformację. Procesy pracy nieintencjonalne i planowe współistnieją na równi, podobnie jak wzajemne oddziaływanie mediów cyfrowych i analogowych. Pięciu artystów bada granice tego, co rozpoznawalne i nazwalne, pracując poza zwyczajowym repertuarem percepcji. W ten sposób oferują widzowi pole skojarzeń, które z jednej strony opiera się na zbiorowych doświadczeniach kulturowych, z drugiej zaś na indywidualnym świecie doświadczeń wizualnych.