Wystawy

Wystawa łączy dwa cykle fotograficzne, które analizują problem uzależnienia od alkoholu z różnych perspektyw. Stefanie Moshammer podchodzi do tematu z osobistej, poetyckiej perspektywy, podczas gdy Eric Meier wybiera podejście o charakterze dokumentalnym. To zestawienie rodzi pytania o odpowiedzialność, społeczną niewidzialność i godność.

Wystawa indywidualna „That Every Stone Is” artystki Patricii Morosan zachęca zwiedzających do ponownego przemyślenia relacji między człowiekiem, materią i czasem. Punktem wyjścia jest spektakularna formacja skalna *Les Vaches Noires* na wybrzeżu Normandii – miejsce o głębokim znaczeniu geologicznym i paleontologicznym oraz nasycone mitologią.

„Nach Bild” to wezwanie. „Nach Bild” to manifest. „Nach Bild” pyta o to, co będzie potem – o świat, w którym obrazy nas opuściły.

„Nach Bild, Under Stimulation” to pierwsza indywidualna wystawa Vinzenza Aubry’ego, zapraszająca do doświadczenia zajmujących całą przestrzeń interaktywnych instalacji.

Rzeźbiarka Cornelia Herfurtner zastanawia się, jak radzimy sobie z wszechobecną widocznością przemocy. Poprzez swoje drewniane reliefy, intarsje, odciski z ciasta i naklejki pokazuje, w jaki sposób czynności z kontekstu prywatnego, takie jak jedzenie czy spanie, nabierają wymiaru politycznego w przestrzeni publicznej.

Galeria w Saalbau prezentuje artystów nominowanych do Nagrody Sztuki Neukölln 2026 w ramach wystawy zbiorowej.

W ramach wystawy „beyond tongues” Sarah Oh-Mock i Bongjun Oh prezentują wspólne prace powstałe w ciągu dziesięciu lat artystycznej współpracy. Ta zajmująca całą przestrzeń instalacja, składająca się z obiektów, fotografii i filmów, opiera się na estetyce transkulturowej, która przekracza granice językowe i kulturowe. Sztuka staje się tu uniwersalnym językiem wykraczającym poza narodowe i materialne przypisania.

n e b u l a skupia się na tym, co ulotne, jako centralnym elemencie artystycznej refleksji, i odzwierciedla przemiany, stany zawieszenia oraz niepewności naszej współczesności. Wystawa łączy prace zajmujące się płynnymi tożsamościami, wizualnymi nakładaniami się oraz zanikiem stałych znaczeń. Obraz, ciało i język otwierają przestrzeń pomiędzy – znaczenia oscylują, przesuwają się i rozpływają. Mgła jest tu rozumiana nie tyle jako motyw; n e b u l a postrzega się raczej jako stan: jako przejście, jako proces, jako przestrzeń możliwości.