mgławica

a
to wystawa poświęcona temu, co ulotne – przejściom, rozpadom, stanom przejściowym oraz pytaniu o to, co wymyka się percepcji, a jednocześnie ją determinuje.

n e b u l a poświęcona jest efemeryczności jako trybowi – jako stanowi myślenia artystycznego, w którym formy oscylują, znaczenia ulegają zmianom, a percepcja wpada w niepewne zawieszenie.

Wystawa gromadzi pozycje, które operują przejściami – wizualnymi, materialnymi, atmosferycznymi.
Prace rozwijają się w różnych mediach artystycznych: malarskich przestrzeniach obrazowych, fragmentach fotograficznych, rysunkowych śladach, konstelacjach rzeźbiarskich i ruchomych obrazach – i pozwalają doświadczyć przejść również w samej materialności.

W centrum uwagi znajduje się to, co się wymyka: to, co migocze, przesuwa się, zmienia położenie.
Ciało, obraz i język pozostają w relacji, która wymyka się utrwaleniu.

n e b u l a
postrzega przejścia jako pola konstelacyjne, w których percepcja traci równowagę.

Zebrane prace formułują ulotne stany.
Tekstura i obrazowość jawią się jako tymczasowe zagęszczenia nieustannie zmieniającej się struktury – w której każde ustalenie pozostaje odczuwalne również jako rozpad.

Wystawa odzwierciedla w ten sposób również stany zawieszenia i niepewności naszej teraźniejszości:
napięcia gospodarcze, przełomy ekologiczne, niejasne scenariusze przyszłości.

Jednak n e b u l a nie oferuje odpowiedzi, porządku ani narracji.
Otwiera raczej przestrzeń pomiędzy – przestrzeń możliwości, w której postrzeganie ulega transformacji, znaczenia ulatniają się, a nowe figury myślenia mogą się wyłonić.

Jest to wyreżyserowana przestrzeń pośrednia,
w której percepcja nie zostaje potwierdzona, lecz zakłócona, przesunięta, poszerzona.

n e b u l a naciska na ten wymiar estetyczny,
w którym widzenie staje się porowate, słuchanie niepewne, a myślenie tymczasowe.

Nie jako stwierdzenie, ale jako stan.
Nie jako forma, ale jako ruch.
Nie jako odbicie, ale jako próg.