Słodko-gorzka symfonia

„I can change, I can change, I can change —
but I’m here in my mold.”
— The Verve, Bittersweet Symphony (1997)

Bittersweet Symphony łączy dwa fotograficzne stanowiska w cichym, ale przejmującym dialogu: Stefanie Moshammer (Each Poison, A Pillow) oraz Eric Meier (Vaterland) podchodzą do tematu uzależnienia od alkoholu w bardzo różny sposób – poetycko zaszyfrowany i dokumentalnie konfrontacyjny, zawsze z uwzględnieniem tego, co osobiste i niewypowiedziane oraz tego, co społecznie wypierane.

Stefanie Moshammer tworzy wielowarstwową pracę złożoną z fotografii, obiektów i filmów wideo, która z osobistej perspektywy porusza temat uzależnienia od alkoholu swojej matki. Jej język obrazów i materiałów oscyluje między bliskością a dystansem, kontrolą a wrażliwością. Fragmentaryczne aranżacje, teksty i ruchome obrazy otwierają przestrzeń, w której widać wstyd, odpowiedzialność i troskę, bez ich sztywnego definiowania.

Z kolei Eric Meier portretuje mężczyzn uzależnionych od alkoholu z ośrodka w Eisenhüttenstadt – wielu z nich naznaczonych jest przełomami i wykluczeniami okresu po zjednoczeniu. Jego zdjęcia nie są voyeurystyczne, lecz charakteryzują się wielką bliskością i szacunkiem. Pokazują one ludzi, którzy stali się społecznie niewidzialni, z godnością, która działa w ciszy. Prace Meiera odzwierciedlają obrazy męskości, izolację społeczną oraz język, w którym rozbrzmiewają społeczne stereotypy, ale nie pozostawia się miejsca na prawdziwe spotkanie.

Wystawa nie tworzy fałszywego pojednania. Stawia pytania – o odpowiedzialność, pochodzenie, porażkę i powtórzenie. Pomiędzy intymnym językiem obrazów a analizą strukturalną Bittersweet Symphony otwiera przestrzeń, która nie podaje gotowych odpowiedzi, ale umożliwia refleksję nad tym, co niewypowiedziane.

Kuratorka: Katharina Schilling
Asystentka kuratorska: Tatjana Rotfuß