Dźwięk ciszy

Pozorna cisza rzeczy często skrywa sprzeczności. Océane Moussé ujawnia to ukryte napięcie, rozmywając, marszcząc, nakładając na siebie i rozrywając pejzaże. Pod tą warstwą skór krajobrazowych kryje się szept, niepokojąca plotka, hałaśliwa cisza.
Pęknięcia ujawniają się w świecie, który sam się wyczerpuje, odsłaniając w bolesnej ciszy wrażliwość szumu w uszach. W subtelny, ledwo wyczuwalny sposób kryje się ten niepokój, ogień buntu maskuje się w bogactwie krajobrazów. W rysowanej, wyrzeźbionej rzece rozbrzmiewa pomruk, ujawniając nieustanną przemianę i zbiorową zmianę.