nebula

n e b u l a, geçiciliği bir mod olarak ele alır – biçimlerin salınım yaptığı, anlamların değiştiği ve algının kendiliğinden bir süzülme haline geçtiği sanatsal düşüncenin bir durumu olarak.

Sergi, görsel, maddi ve atmosferik olarak geçişlerle çalışan yaklaşımları bir araya getiriyor.
Eserler farklı sanatsal ortamlarda ortaya çıkıyor: resimsel görüntü alanları, fotoğrafik fragmanlar, çizilmiş izler, heykelsi konstellasyonlar ve hareketli görüntüler – ve geçişleri malzemenin kendisinde de deneyimlenebilir kılıyor.

Merkezde, kaçan şey yer alıyor: parıldayan, kayan, yer değiştiren.
Beden, imge ve dil, sabitlenmeye direnen bir ilişki içinde birbirleriyle duruyorlar.

n e b u l a
, geçişleri algının dengesini yitirdiği konstellatif alanlar olarak kavrıyor.

Bir araya getirilen eserler, geçici durumları ifade eder.
Doku ve görsellik, sürekli değişen bir yapının geçici yoğunlaşmaları olarak ortaya çıkar – bu yapıda her bir yerleşim, aynı zamanda bir çözülme olarak da hissedilir.

Sergi, bu şekilde günümüzün belirsizliklerini ve askıda kalma durumlarını da yansıtıyor:
ekonomik gerilimler, ekolojik dönüşümler, belirsiz gelecek senaryoları.

Ancak n e b u l a bir cevap, bir düzen ya da bir anlatı sunmaz.
Aksine, bir ara alan açılır – algının dönüştüğü, anlamların buharlaştığı ve yeni düşünce figürlerinin ortaya çıkabileceği bir olasılıklar alanı.

Bu,
algının onaylanmadığı, aksine sarsıldığı, kaydırıldığı ve genişletildiği koreografik bir ara mekandır.

n e b u l a ,
görmenin gözenekli, işitmenin dokunsal, düşünmenin geçici hale geldiği estetik boyuta yönelir.

Bir ifade olarak değil, bir durum olarak.
Bir biçim olarak değil, bir hareket olarak.
Bir yansıma olarak değil, bir eşik olarak.