Acı Tatlı Senfoni

“Değişebilirim, değişebilirim, değişebilirim —
ama ben hala bu kalıbın içindeyim.”
— The Verve, Bittersweet Symphony (1997)

Bittersweet Symphony, iki farklı fotoğrafik yaklaşımı sessiz ama etkileyici bir diyaloga dönüştürüyor: Stefanie Moshammer (Each Poison, A Pillow) ve Eric Meier (Vaterland), alkol bağımlılığı konusuna çok farklı şekillerde yaklaşıyor – şiirsel bir şifrelemeyle ve belgesel bir yüzleşmeyle, her zaman kişisel olarak dile getirilmeyen ve toplumsal olarak bastırılan şeylere odaklanarak.

Stefanie Moshammer, annesinin alkol bağımlılığına kişisel bir bakış açısıyla yaklaşan, fotoğraflar, nesneler ve video çalışmalarından oluşan çok katmanlı bir çalışma geliştiriyor. Görüntü ve malzeme dili, yakınlık ve mesafe, kontrol ve kırılganlık arasında gidip geliyor. Parçalı düzenlemeler, metinler ve hareketli görüntüler, utanç, sorumluluk ve şefkatin sabitlenmeden görünür hale geldiği bir alan açıyor.

Eric Meier ise Eisenhüttenstadt’taki bir barınma merkezinde yaşayan alkol bağımlısı erkekleri portreliyor – bunların çoğu, birleşme sonrası dönemin kırılmaları ve dışlanmalarından etkilenmiş. Fotoğrafları röntgencilik içermiyor, aksine büyük bir yakınlık ve saygı ile çekilmiş. Toplumsal olarak görünmez hale gelmiş insanları, sessizce etki eden bir haysiyetle gösteriyor. Meier’in çalışmaları, erkeklik imgelerini, sosyal izolasyonu ve toplumsal klişelerin yankılandığı, ancak gerçek bir karşılaşma için neredeyse hiç yer kalmayan bir dili yansıtıyor.

Sergi, sahte bir uzlaşma yaratmıyor. Sorumluluk, köken, başarısızlık ve tekrarlama üzerine sorular soruyor. Samimi bir görsel dil ile yapısal analiz arasında Bittersweet Symphony, hazır cevaplar sunmak yerine, söylenemeyenler üzerine düşünmeyi mümkün kılan bir alan açıyor.

Küratör: Katharina Schilling
Küratör Asistanı: Tatjana Rotfuß